Dag 7 - Bilbao 🥏 Pobeña

​Ik had je al verteld dat ik gisteren alleen op pad was. Ik had er echt nood aan om even tot rust te komen. 🧘 Uiteindelijk ben ik vlot in de stad geraakt en die avond eindigde ik gezellig met de hele bende. We zijn de oude stad ingetrokken en de pinxtos bars gaan verkennen. Je kent dat wel, zo’n klein stukje stokbrood met van alles opgestapeld en vastgespeld met een tandenstoker. We sloten de avond af met een gigantisch stuk Baskische cheesecake. Echt een aanradertje! Voor de volgende dag voorspelden ze gelukkig goed weer. Ik wist dat we het eerste stuk langs de rivier moesten stappen om Bilbao uit te geraken, dus we spraken af om vroeg uit de veren te zijn en rond 7 uur te vertrekken. ​Die ochtend, dag 7, had ik afgesproken met de usual suspects. We zijn met een bende van zes vertrokken aan het hostel in Bilbao. Het eerste stuk ging pal door de stad, waardoor we langs het Guggenheim Museum passeerden. Dat gebouw op zich is al indrukwekkend om gewoon langs te lopen. Ik kom hier trouwens volgende week terug om ook de binnenkant te bezoeken... Maar daarover later meer 😉 ​Het wandelen was supergezellig. Zonnetje op ons gezicht, koffietje en koffiekoek en de hele tijd tetteren over van alles en nog wat. Neem dat maar letterlijk die vanalles en nog wat. Ik neem je even mee in het leven zoals het is: een dag wandelen met totaal onbekenden... Dag 1 begint zo: Hallo, wat is je naam, en van waar ben jij? Wandel je de Camino? Waar en wanneer ben je vertrokken? Wat is jouw ervaring tot nu toe? Koetjes en kalfjes. 🐄🐄 Dag 2: Je kent de algemene achtergrond van je gesprekspartner en leidt automatisch wat dingen af. Aannames dus eigenlijk. En je gaat hierop voort. Hier en daar komt al wat meer persoonlijkheid naar boven. Dag 3 (mijn favoriete kennismakingsdag!): Iemand durft al eens wat meer controversiële gesprekken aan te gaan. En ik kan daar nu echt ne keer van genieten om iemand iets totaal overwachts te horen zeggen. 🙃 Innerlijk moet ik dan écht lachen. Niet lachen mét, lachen jegens. Ik ga het geniaalste gesprek als voorbeeld geven en de persoon en land van herkomst anoniem houden. Alhoewel ik denk dat je die snel kan raden gebruikmakende van die stereotype aannames en vooroordelen... Uhmm uhmm, here we go. Beeld je in: al 4 uur op stap met z'n 3 en gezapig een babbeltje doen, terwijl vogeltjes fluiten en kalfjes huppelen. En er vraagt plots iemand "Dus, geloven jullie in evolutie?" 🫪 Op zo'n moment ben ik blij dat die persoon naast mij wandelt en niet voor mij staat. Zodat ik die grijns van m'n gezicht kan verbergen. Je kan wel al raden waar dit gesprek naartoe gaat. Zoals van de beste geleerd, blijf ik respectvol en diplomatisch. Even goeie vrienden. Uiteindelijk raad ik de persoon het boek "Homo sapiens" aan. - Mocht je nieuwsgierig zijn naar hoe het gesprek verliep, vraag het mij eens in persoon 😉 - Terug naar de camino. Na een kilometer of elf zijn we gestopt voor wat boodschappen bij de Lidl en een tweede ontbijt. En zo belanden we op de Lidl parking op een klein stukje kunstgras (om toch een beetje dat 'groene parkgevoel' te hebben). Daar zaten we dan samen ons tweede ontbijt op te eten, terwijl die plastic sprieten in onze billen prikten. ​Een paar kilometer later kwamen we aan het einde van Bilbao en daar staat een interessante brug. Een soort zweefbrug waar een platform aan hangt. Je gaat in dat platform zitten en zo word je de rivier overgezet. ​Maar eenmaal aan de overkant, in Portugalete, kregen we het lastigste stuk van de dag voor onze kiezen. We moesten door de buitenwijken en langs de kust stappen, en dat was niet meteen het mooiste decor met al die industrie. Langs de ene kant wel boeiend om te zien wat er allemaal gaande was, maar langs de andere kant ging de weg ook continu bergop. Om de zoveel dagen mispakken we ons aan zo'n "gemakkelijke dag". Alles is relatief, hè. Als je de dag voordien 700 hoogtemeters opgewandeld hebt, dan lijkt 300 hoogtemeters weinig. Maar op de dag zelf besef je pas: godver, das toch weer meer dan gedacht 😅 ​Maar ik voel mij fit en heb er weinig last van. Maar das voor anderen minder het geval 😉 Gaandeweg is ons groepje wat opgesplitst; de een loopt nu eenmaal wat rapper of trager dan de ander, of de een stopt voor een pauze terwijl de ander liever doorgaat... Of de mannen zijn het niet eens over de route 😂 Ik ben van het principe dat je vooral moet doen wat je zelf wil. De ene dag volg ik de GR route, die vaak een veel mooiere route volgt, echt gemaakt voor wandelingen. De andere dag neem ik de snellere camino route langs de weg omdat het regent, enz. Een kilometer of drie voor onze herberg, een donativo albergue en de enige slaapplaats in de omgeving, kwamen we aan een strandje. We hebben onszelf getrakteerd op een ijsje en hebben nog een supermooie strandwandeling gemaakt tot aan de albergue. ​Bij de pelgrimshut zag je weer dat typische Camino-gevoel. Je komt daar aan en je ziet overal dezelfde bekende gezichten. Mensen die je een dag of twee niet gezien hebt, kom je plots weer tegen. Zelfs met de pelgrims met wie je nog nooit echt babbelde, voel je na een tijdje een connectie omdat je elkaar om de zoveel dagen kruist. Dat breekt direct het ijs om een klapke te doen. En zo belanden we samen op het nabijgelegen strand, even de voetjes in het koude water en een dutje op het strand ⛱️ ​De herberg lag in een onooglijk klein dorpje waar echt niks te beleven viel, behalve één bar-restaurant dat open was. We hadden dus geen keuze. We hebben daar de tafels tegen elkaar geschoven tot een lange rij en zijn er met een man of tien aan gaan zitten. We hebben de dag afgesloten met een dikke burger, een frisse pint en nog wat gezellig nagebabbeld over wat de dag van morgen zou brengen en hoeveel kilometers er op het menu staan. En dan de piepende, krakende stapelbedden ingekropen en het luide gesnurk achter mij gelaten met een paar essentiële oordoppen. Om dan weer om 6 uur, een halfuur voor m'n alarm, gewekt te worden door gepiep, gekraak en rugzakken die over de vloer gesmeerd worden. Alweer een geslaagde dag. Hasta pronto, Ninske