Dag 8 - Pobeña 🥏 Castro Urdiales

Dag 8. Dag van het afscheid. ​De hemel hangt vandaag vol grijze wolken en we wandelen er zowat middenin. We schieten de dag gang met een stevige trap omhoog en belanden zo op de rand van de kliffen. Daar kijken we nog eens achterom naar het strand waar we gisteren nog on de Spaanse sol lagen te luieren. ​Onderweg steken we nog wat op over de minerale mijnbouw die hier vroeger floreerde. De tastbare getuigen daarvan zijn de restanten van oude aanlegsteigers voor de schepen, die hier destijds speciaal voor uit de grond gestampt werden. ​Na een handvol kilometers staan we voor een dilemma: de weg vervolgen via de lange route door het binnenland, of de korte pijn over het asfalt langs de kustlijn. ​De doorslaggevende factor? De korte route belooft koffie aan een tankstation na amper een kwartiertje stappen! 🥳 Maar eenmaal daar aangekomen, bleek het een schrale troost. Geen gezellige shop te bespeuren, enkel een eenzame vending machine. De automaatkoffie smaakte naar karton met een flinke schep suiker (zonder zeveren de slechtste koffie in jaren). Maar bon, dat is niet het einde van de wereld. ​Vijftien kilometer later lopen we Castro Urdiales al binnen. Een prachtig, historisch nest aan de kust dat meteen wat oud Oostendse vibes oproept. ​Met ons drietjes hebben we een appartementje geboekt om mijn laatste avond in schoonheid te vieren. Want jawel, voor mij zit deel één er hiermee op... ​Dit weekend en de week die volgt, trek ik samen met Jelle en de vrienden naar een trouwfeest, een eindje verderop aan de Spaanse Noordkust rond Comillas. Nadien plakken we er met de bende, die speciaal naar Spanje afreist, nog een weekje puur toerisme aan vast. Het leven is geen ponykamp, maar 't is toch verdomd genieten. Hasta pronto, Ninske