Dag 22 - Bodenaya 🥏 Campiello

De avond vooraf was er eentje uit het pelgrimsboekje. We schoven in de albergue allemaal samen aan voor een gezamenlijk avondmaal. Dat is en blijft toch altijd het gezelligste moment van de dag, de perfecte gelegenheid om naar de meest uiteenlopende verhalen te luisteren.🌚🌝 Zo ontmoette ik Thomas. Die kerel is dus 108 (!!!) dagen geleden vertrokken uit zijn eigen dorp in Duitsland. Je hoort het goed. Honderdenacht dagen aan het stappen. Die man is geen gewone wandelaar, dat is een levend vat vol verhalen. De volgende ochtend sloeg ik de handen in elkaar met de Deense Elisabeth. We waren nog maar net goed en wel vertrokken of we hielden alweer halt bij een bende paarden om ze even uitgebreid te aaien. Ja, sorry, ik kan het nu eenmaal niet laaaaaten!💜 Niet veel later sluiten ook de twee Hongaarse vrienden zich bij ons aan. En toen sprak Andres de legendarische, haast profetische woorden: "The chance of a horse looking at you is never zero." 🔮 En jawel hoor, als je over de duvel spreekt... Eens je er écht op begint te letten, zie je werkelijk in ieder hoekje, gaatje en spleetje van het landschap wel een paard staren naar die vreemde pelgrims met hun rugzakken. (Kijk maar eens naar de foto's, het is alsof ze ons in de gaten houden!). Het was een uiterst interessante dag vandaag, want halverwege de rit zag ik het landschap plots drastisch veranderen. Zo uit het niets, we draaiden de hoek om langs een heuvelflank, en kijk je daar ineens uit op de échte, hogere bergen. Ik kon een gigantische glimlach niet onderdrukken. Hierop zat ik te wachten! 🤠 Die bergen betekenen namelijk maar één ding: de volgende etappe wordt de beruchte Hospitales route. Dat is hét absolute hoogtepunt van de Camino Primitivo. Het plan? We gaan 15 kilometer lang over een kale bergflank wandelen, volledig zonder enige vorm van beschutting, eten of drank. Geen caféetjes onderweg, geen albergue om snel te schuilen, geen kat te bespeuren. Een gewaarschuwd man is er twee waard, dus enige voorbereiding en het inslaan van de nodige bevoorrading is hier meer dan aangewezen. Maar nu komt de aap uit de mouw: de weersvoorspelling voor morgen gooit wat roet in het eten. Ze voorspellen een compleet bewolkte en mistige dag. En aangezien je daar op die bergflank sowieso al met je hoofd in de wolken loopt, zou ik van het beloofde, magistrale uitzicht dus geen fluit zien. Haast en spoed is zelden goed, y tengo tiempo. Daarom las ik hoogstwaarschijnlijk morgen een tactische rustdag in. Ik wandel morgen 3 kilometer naar de allerlaatste albergue die net vóór de Hospitales ligt. Daar ga ik comfortabel met de vingers in de neus de dag doorbrengen. ​Achter de wolken schijnt de zon, en in dit geval mag je dat heel letterlijk nemen: voor de dag dáárna voorspellen ze namelijk perfect zonnig weer! Zo kan ik overmorgen in alle glorie, mét uitzicht, die mythische berg oversteken. ​Morgen dus een dagje luieren, en overmorgen vlammen! Hasta pronto, Ninske