Dag 21 - San Juan de Villapañada 🥏 Bodenaya

Dag 2 op de Camino Primitivo, en ik was meteen met m'n hoofd in de wolken. Letterlijk dan. 😶‍🌫️ Ik vertrok in een dichte, mystieke mist. Wat een gigantisch contrast met de Camino del Norte. De kust heeft haar charme, maar deze ruige, mistige bergen geven een compleet ander gevoel en het is zalig om weer eens iets helemaal anders te doen. Terwijl ik door het landschap stapte, passeerde ik de ene hórreo na de andere, die typische houten voorraadschuren op stenen poten die hier boven de grond zweven. Prachtig om te zien. Je voelt hier aan alles dat de mythologie in de lucht hangt. De Keltische roots zijn hier springlevend (ja, ook hier in Noord-Spanje hebben ze een Keltisch verleden. Daarom hoor je hier vaker doedelzakken dan een Spaanse gitaar!) Onderweg ontmoet ik Elisabeth. Het klikte meteen en we hebben samen de kilometers weggekletst tot aan onze eindbestemming: de legendarische Albergue de Bodenaya. Wat een ongelooflijk warme en speciale plek in een historisch huisje warm ingekleed met allerlei herinneringen van pelgrims. Alison vertelde bij het onthaal over de magie van deze regio. 🪄Inderdaad, ik heb het tegenwoordig vaak over magie, maar zo voelt het hier echt. Want met al die mist en oude muren begint een mens al snel spoken te zien. Blijkbaar hebben ze hier de Trasgu, de bekendste plaaggeest van Asturië. De Trasgu is een soort kruising tussen een kabouter en een huisgeest. Hij is klein, draagt een knalrode muts en woont stiekem in huizen en herbergen. Als hij een goeie bui heeft, doet hij 's nachts de afwas. Maar meestal heeft hij zin in kattenkwaad en dan verstopt hij je sokken of maakt hij herrie op het dak als je net probeert te slapen. Gelukkig heeft het ventje één zwakke plek: een gat in zijn linkerhand. Mocht hij vannacht mijn spullen pikken, dan geef ik hem morgen de opdracht om een handvol rijstkorrels van de vloer te rapen. Die vallen er telkens doorheen, waarna hij gegarandeerd met de staart tussen de benen afdruipt. Met mijn nieuwe pelgrimsverhalen kruip ik mijn nest in. Hopelijk laat die Trasgu ons vannacht met rust! Hasta pronto, Ninske