Dag 10 - Laredo 🥏 Güemes

Dag 10! Tegen 9u stonden we allen klaar voor het eerste overzetbootje. Om aan de overkant te geraken, omdat het water nu eenmaal te diep is en de pelgrim, hoe spiritueel ook, over het algemeen niet beschikt over het talent om over het water te lopen. Eens aan de overkant en uit het eerste dorp weggewandeld, begon er een soort geografische grap van de schepping. 😵‍💫 Ik denk: "Kijk, het strand, fijn. Luchtig. Plat." Maar neen. Onmiddellijk daarna moet ik een bergje langs. Klimmen. Zweten. Maar toch in lange broek want het is grassig en ik wil niet nóg een teek. En als ik dan bovenuit kom op een punt. Wat ziet ik dan? Weer een strand. En dan denkt nen mens: "Ah, een nieuw strand, hoe gezellig." Maar na dat strand? Weer een heuvel.🫠 En na die heuvel? Wéér een strand. Strand, bergje, strand, heuvel, strand. Op den duur begint een mens te twijfelen aan zijn eigen geestelijke gezondheid. "Ben ik hier nu al geweest?" vraagt de pelgrim zich af. Maar het is er zo mooi dat je het de natuur meteen vergeeft. En alsof de vroegere pelgrims mijn gedachten kunnen lezen, draait de camino de zee de rug toe. Landinwaarts. Tussen de Cantabrische bergen. Allé, bergen... het zijn eerder gigantische, weelderig groene heuvels, maar kom, een mens mag al eens overdrijven hé. ⛰️ De tocht zette zich voort met een heel specifiek doel voor ogen: de legendarische albergue van 'papa' Ernesto. Dus we stappen door, richting de pastoor! Papa Ernesto heeft het ouderlijke huis van zijn moeder omgetoverd tot een prachtige pelgrimsherberg. Voor we aan tafel gingen, bracht hij ons allemaal samen om te vertellen over de vele reizen die hij in zijn leven gemaakt heeft. Het werd een lange Spaanse uitleg (gelukkig sprong er een pelgrim in als tolk, want mijn Spaans is nu ook weer niet zó vloeiend). Ernesto bleek een filosofische man te zijn. Die avond waren we met maar liefst 40 pelgrims, verspreid over 15 verschillende nationaliteiten (Taiwan en Zuid-Korea waren wel de meest opmerkelijke!). Hij vertelde dat hij al van jongs af aan een virus te pakken had: het reisvirus. Het reizen leert ons om open te staan voor de ander, vond hij. Hij vertelde dat hij blij is dat hij geen Engels spreekt. Dat geeft hem naar eigen zeggen de geestelijke en creatieve vrijheid om op andere manieren met mensen te communiceren. Al benadrukte hij wel met een knipoog dat wij onze kinderen wél Engels moeten leren. 😉 Het mooiste moment vond ik zijn filosofie over gelijkheid: een mens heeft simpelweg het recht niet om zich beter te voelen dan een ander op basis van zijn afkomst, stand, status, taal, enzovoort. Erna werden we verwelkomd aan de lange tafels voor een echt gemeenschapsdiner: soep, pasta, wijn, en een yoghurtje als dessert. En alsof de sfeer nog niet speciaal genoeg was, haalde de compagnon van Ernesto op het einde zijn gitaar boven. Een toepasselijk lied galmde door de eetzaal ✨ Het lied is eigenlijk gebaseerd op een heel bekend Spaans gedicht: 'Caminante, no hay camino'. Dat betekent zoveel als: 'Wandelaar, er is geen weg, de weg ontstaat door hem te bewandelen.' De schoenen zitten vol zand, maar die dag, die was weer plezant! Hasta pronto, Ninske