Dag 15 - Colombres 🥏 Llanes

De avond voordien had ik gereserveerd bij iets waarvan ik dacht: "Dat zal hier wel een soort mini-hostel zijn." Met amper 9 bedden was het sowieso al het kleinste kot dat ik op de Camino del Norte was tegengekomen. Het bleek gewoon een jong gezinnetje dat hun hele huis openstelde voor pelgrims. De bedoeling was dat we ons daar direct binnen de minuut thuis voelden en gezellig samen de voeten onder tafel schoven. Ik moet eerlijk zijn: ik was eerst nogal sceptisch. Of zoals Jelle zou zeggen: "SceptiNinske activated!" Mijn hoofd had er al direct een bende rare, bijbelgekke cultleiders van gemaakt. Maar als ik de afgelopen dagen al íets geleerd heb, dan is het wel dat je iedereen een kans moet geven. Zelfs al lijkt het alsof het niet de mensen zijn waar je normaal direct dikke vrienden mee wordt, je vindt áltijd (of toch heeeeel vaak) wel een invalshoek van appreciatie. Het bleek uiteindelijk een fijn koppel te zijn, met een schattige baby. We zijn de avond geëindigd met de hele bende aan tafel. Echt supergezellig. De volgende ochtend ben ik op m'n gemakske opgestaan en samen met Ema vertrokken. En mannekes, wat een spektakel was die dag! We wandelden door een ware jungle van eucalyptusbomen. De stammen van die bomen leken geschilderd, alsof een kunstenaar met zijn penseel in stroken de verf had aangebracht. Vandaar ging het pal naar de kust, om de hele dag al tetterend door het gras langs de indrukwekkende kliffen te trekken. Onderweg passeerden we meerdere bufones. De wind en het water die daar door een soort ondergrondse grotten heen geduwd worden fabriceren een geluid alsof er daar beneden een bende stieren woest stond te loeien. Eens in Llanes toegekomen, nam ik afscheid van Ema, die echt een fantastische wandelpartner was. En nu? Nu gaan de voetjes welverdiend omhoog, want ik heb een rustdag in Llanes! Hasta pronto, Ninske