Dag 16 - Llanes 🥏 Ribadesella

-The one with the reunion- Net 1 rustdag in Llanes achter de rug en the universe geeft mij een gevoel van herbegin... Na mijn tussendoorse vakantie (van maar liefst 9 dagen!) én een rustdag dacht ik dat ik de meeste mensen definitief achter mij had gelaten. Of eigenlijk voor. Of ik achter hen. Whatever. Maar dat was buiten de Camino-goden gerekend. Vandaag vertrok ik niets vermoedend alleen op stap. Het voelde goed, het weer was zalig en ik luisterde naar wat muziek en podcast om mijn gedachten bezig te houden. Allemaal heel dagdagelijks en normaal denk je dan he? Tot plots, mijn absolute achilleshiel recht voor mij stond: Twee achtergelaten kittens in een schamel schuurtje. Eentje was behoorlijk toegetakeld en had een open wonde aan z'n kaak. En ja, ik zou Nina niet zijn, mocht ik niet pijn in m'n hart krijgen bij het aanschouwen van die verloren zieltjes. Duuuus, ik bedacht dat ik nog een blikje sardientjes in m'n rugzak had en wat water om die wonde schoon te maken. En zo hield ik mij een kwartier lang bezig. En net als ik klaar was... En geheel uit het niets... Wandelt George vanuit de verte naar mij toe! George die ik ontmoette op onze allereerste dag in Irún. Waarmee ik samen een stukje uitdagende GR had gewandeld. Die ik de eerste week telkens weer opzocht! Ze was terug! Zij had een side quest gedaan in de Picos de Europa, groot gelijk want het is er prachtig, en was nu net teruggekeerd naar de Camino del Norte. Het kon simpelweg geen toeval zijn: de Camino-goden (aka the Matrix) heeft ons daar bewust samengebracht 🦄. Wij zijn alle twee gigantische dierenliefhebbers. De Matrix wist perfect wat hij deed toen hij onze wegen kruiste bij die beestjes. Maar bon, de Matrix geeft en de Matrix neemt. Want ’s avonds werd de romantiek van de Camino weer vakkundig de nek omgewrongen door de Spaanse technologie. Mannekes, die lichtsensoren hier in Spanje! Ik heb de helft van de tijd in het pikkedonker staan douchen omdat die lampen na twee seconden alweer uitspringen. Dat is iedere dag en overal hetzelfde. Douche, toilet of keuken? Lichtsensoren met een timer van 5 seconden! Gevolg: ik sta hier de helft van de tijd als een complete debiel met mijn armen in de lucht te zwaaien om die sensor weer te triggeren. Je bent pas écht een pelgrim als je in je blootje een regendans staat te placeren voor een sprankeltje licht. Al bij al een memorabele dag. De Matrix is real, de kittens zijn gevoed, en wederom voel ik mij een debiel! Hasta pronto, Ninske