Dag 4 - Mutruki 🥏 Markina

De avond vóór dag 4 schoven we samen aan voor de gezamenlijke maaltijd in de albergue met alle pelgrims. Oh ja... We noemen onszelf hier pelgrims. Niet mijn dada, ik ben hier niet voor een bedevaart met hogere religieuze doelen, maar het bekt wel beter dan "camino wandelaars". Er kwam een grote ensalada mixta op tafel als voorgerecht, gevolgd door kip met patatas fritas en piementos de padron (!!🤤) en een Baskische versie van wat ik panacotta noem. Het smaakte hemels en deed deugd na die lange dag. De pijp was echter compleet uit. Ik kon op elk moment in slaap vallen en kroop dus al vroeg onder de wol. 🐑🐑🐑 Enter dag 4! 🌤️ We hadden een kortere etappe gepland, want de vorige dag hing nog in de kleren. Een kortere route dus, van een kilometer of 19. We hadden er zin in. Bij vertrek kwam het zonnetje pieken door de wolken en we kregen weer kleur op de wangen. De hele dag wandelden we onder een milde hemel van zo’n 20 à 25°C. ​Het was een wereld van verschil met de dagen ervoor. In plaats van de Atlantische Oceaan te volgen, trokken we nu het binnenland in: een lappendeken van grote, groene heuvels. Het werd een dag van de jonge borelingen. Al vroeg in de ochtend zagen we een enthousiaste puppy, dan een merrie met haar veulen, en het bleef maar duren. De diertjes liepen soms vrij rond. Misschien laten de boeren de paarden met een reden de vrije loop, of simpelweg omdat er geen drukke baan te bekennen was. De hele dag lang kwamen er overal jonge paarden dartelen langs ons pad. Gedurende die kilometers was er niets anders dan ons pad: geen levende ziel, geen dorp of winkel, enkel een boerenweg om te volgen tot de volgende halte. Dat betekende natuurlijk dat we goed bepakt moesten zijn, met voldoende drank en een voorraad koeken om onze energie op peil te houden. Eenmaal in Markina aangekomen, hebben we eerst een terrasje gedaan om een lekkere, frisse pint te pakken en wat tapas binnen te spelen. ♥️🇪🇸 Daar ontmoetten we ook Inge, een Duitse vrouw die al wat jaren op de teller had. Zij vertelde in het Duits, ik antwoordde in het Engels. Gek hoe dat toch lukt. In de namiddag streken we met z’n allen neer in alweer een donatieve albergue. Dat houdt in dat zo'n herberg volledig recht blijft dankzij de inzet van vrijwilligers en de vrijwillige donatie van de pelgrims die er verblijven. Dus het is daar eerder sober, maar we hebben er altijd alles wat we nodig hebben: een warme douche, een bed om het hoofd te ruste te leggen en een locker om de rugzak in op te bergen. Meer moet dat soms niet zijn. Heel de avond loop ik allerlei mensen tegen het lijf die ik de eerste dagen ook al ontmoette en plots voelde de reis anders... Ik ben niet meer alleen op stap. We zijn ontpopt tot een bende 🦋 - Plots ben ik op groepsreis! Nog wat blaren verzorgen van een Franse meid terwijl er letterlijk overal cider in het rond wordt gegoten. Nog wat napraten over de dag. En hop, weer dat bed in. Hasta pronto, Ninske