Dag 19 - Villaviciosa 🥏 Gijón

Oke... Ik heb de slechtste nacht achter de rug door de luidste snurker die ik ooit gehoord heb. De man lag nota bene ónder mij in het stapelbed te ronken alsof hij eigenhandig heel het Zoniënwoud aan het omzagen was. Het enige wat mij tegenhield om al om 3 uur ’s nachts de wandelschoenen aan te trekken en op pad te gaan, was gezond verstand én het feit dat ik de helft van mijn trekzak nog moest maken. Als ik in het pikkedonker met die zakken en metalen locker had beginnen rammelen, zouden de andere pelgrims in de slaapzaal gegarandeerd ook wakker worden door mijn kabaal. Uiteindelijk ben ik dan maar naar beneden gestrompeld en heb ik nog een uurtje in de zetel van het onthaal gaan slapen (of ja... liggen). Zoiets kan in een pelgrimsalbergue nu eenmaal, men moet roeien met de riemen die men heeft. Om 5u30 werd ik wakker omdat de eerste pelgrim al beneden stond, helemaal bepakt en klaar om te vertrekken. Dus dan deed ik maar mee. Toen keek ik naar mijn pols. Mijn Garmin-horloge telde de slaapuren zonder enige vorm van medelijden: 2 uur en 20 minuten... Ai. Dat wordt een pijnlijke dag. Maar kijk, na een ontbijt in de keuken en een dagoverleg met George en een Britse dertiger, vertrokken we weer op pad. En wonder boven wonder: ik leek wel energieker dan de dag voordien?! Ik had zowaar de wind in de zeilen! Maar... er was toch iets dat mij die ochtend ambetant maakte. Iemand die meeliep kon het namelijk niet laten om werkelijk iedere minuut vol te tetteren. Tot daar aan toe, ik heb zelf ook zo'n momenten. Het zat hem vooral in de teneur van het betoog, de pure negativiteit. Het bleek al van de avond vooraf toen we hem in de keuken ontmoetten. Deze kerel heeft donkere wolken in zijn hoofd. Eerst was de muziek van nu plots niet meer wat het geweest is. Volgens hem was er na de jaren '70 niets goeds meer uitgebracht. Dan denk ik bij mezelf: heeft hij dan écht niets in zijn eigen tijd op deze aarde tegengekomen dat hem bevalt? Zit die nu al op een leeftijd waarbij je kan zeggen dat vroeger alles beter was? Allé, dat mag natuurlijk zijn mening zijn. Agree to disagree. Maar ja... De hele avond had hij zo wel over alles te klagen. Ik kon het gisterenavond trouwens niet laten om hem te proberen overtuigen met wat nieuwe muziek. En jawel, de aanhouder wint: twee minuten nadat ik hem Orange County van Gorillaz had laten horen (die sinds een maand in mijn hoofd zit nadat Matti deze in de auto opgelegd had), hoorde ik hem dat melodietje zowaar meefluiten! Maar dus, die ochtend was hij samen met ons gestart. En het bleek al snel dat hij werkelijk over álles wel iets te klagen had. (Dat zeg ik nu wel, terwijl ik hier zelf een hele klaagzang aan het afsteken ben, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet, ik weet het). Ik geef graag een voorbeeld: We wandelen met z'n drietjes in de prachtige ochtendgloed langs talloze weides met goedgehumeurde koetjes die niet-wetend op hun met dauw beplakte grassprieten zitten te sneukelen. En uit het niets vertelt onze klagende dertiger hoe koeien stomme beesten zijn omdat ze geen persoonlijkheid hebben...? Ik was in shock. (En dat ben ik nog steeds!) Ik zag aan George dat ze hier ook niet mee akkoord was. En het zit nu eenmaal in mij om dan het tegendeel te gaan bewijzen. Dus liepen we, discussiërend over koetjes en kalfjes (maar dan ECHT) en hoe je kan zien dat ze zeker wel persoonlijkheden hadden. Tot op het punt dat we naast de koeien gaan staan en met handen en voeten de beestjes nadoen in een poging om onze kompaan te overtuigen van hun fantastische karakters. En dat was het moment. Terwijl ik half loeiend een vrolijk koetje nadeed, kwam de reality check. Wat ben ik in godsnaam aan het doen ?!! Dit gaat helemaal niet over die koeien, ik realiseer me dat ik iemand probeer te redden uit zijn negatieve wereldbeeld maar... Die man wilt niet gered worden. Gelukkig schepten we onderweg een andere pelgrim op die het vlotjes van ons overnam. En dat was wonder nummer één: zonder enige confrontatie was die 33-jarige donkere wolk plots met de noorderzon vertrokken. Eind goed, al goed. **Ninske uit de toekomst hier! Er komt hier nog een staartje aan op dag 24 in Castro En George benoemde kort en elegant even de situatie die zicht voorgedaan had op een heerlijk Britse manier. Zonder voorheen enige frustratie te uiten over onze klagende kompaan zei ze: "Nina, do you know what a 'Debby Downer' means?". De blik die we toen deelden sprak boekdelen. En we lachten het samen weg, want we wisten dat we de situatie op dezelfde manier hadden meegemaakt. "Another way to say it is a 'Negative Nini'". Ah, wat was ik blij dat ik George naast me had! En al snel zat de magie er helemaal in. Zelf liepen we in het droge, maar je zag de mistbanken zo hangen in de bergjes rondom ons. Op een gegeven moment liepen we door een eucalyptusbos en was één kant zodanig mistig dat het wel een zwart-witfoto leek. Het had echt iets weg van het betoverde bos van Sneeuwwitje waar de heks haar opwachting staat te maken. We grinnikten nog dat het een betoverd bos leek, maar een beetje verder verdween die mist als sneeuw voor de zon. We belandden op een smal pad tussen het weelderige groen, met een tunnel van licht die recht uit de hemel op ons snoet viel en overal vlinders die in het rond fladderden. Alsof dat nog niet magisch genoeg was, koos een prachtige vlinder er zomaar voor om een ritje mee te pikken op mijn rugzak. Ik was natuurlijk helemaal in de wolken. Op dat onvergetelijke moment werd ik officieel omgetoverd tot Queen Butterfly 👑. Maar het stopte daar niet. Net toen we die magie luidop benoemden, passeerden we langs een huisje met vele tuintjes rondom die helemaal vol stonden met elfenbeeldjes en kabouterbeelden. Het leek er werkelijk om gedaan, alsof we in een sprookje waren beland. Weer later begon de pret pas écht. Een magisch huis: we zagen een hond in het raamkader vrolijk heen en weer kijken. Twee stappen later zagen we katjes op het bankje naast het huis zitten (die maar al te graag wat liefde en aaitjes kwamen oogsten). En zonder dat we het goed en wel door hadden, stond er aan de overkant van de weg een bende ezeltjes te wachten om ook nog eens geknuffeld te worden! Wij waren natuurlijk helemaal in ons nopjes over hoe de Matrix weer aan het werk ging. Nog een uitgebreide knuffelsessie met nóg een andere ezel later, waren we eindelijk genaderd tot op 7 kilometer van onze eindbestemming: Gijón. En toen... kwam voor mij de man met de hamer. Die extreem korte nacht van twee uur en twintig minuten kwam nu als een boemerang terug in mijn gezicht. De magie was uitgewerkt en geen elfenstof kon dat nog veranderen. Het werd loodzwaar en ik was doodop. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar we bleven dapper doorstappen. En we zijn er geraakt! George en ik hebben elk ons eigen, zalige bedje in een klein pensionnetje. Eindelijk eens geen krakende stapelbedden met meer dan twintig man die de boel bij elkaar liggen te ronken in een slaapzaal. Wat een luxe. Om 18u was ik gewassen, had ik een hapje gegeten en ging ik heel even rusten op bed... om pas om 21u weer wakker te worden. Die batterij was helemaal leeg, maar dat dutje deed deugd. En zo eindigde mijn laatste dag op de camino del Norte. Want ik had ondertussen, na veel gesprekken met doorwinterde pelgrims, beslist om de overgang te maken op de camino primitivo. Een treintje van Gijón naar Oviedo zal mij naar die nieuwe startplaats brengen. Maar eerst rust. Mijn eerste blaar is een feit en die doet geen deugd. Dus morgen en overmorgen ga ik even genieten van het mooie weer en de cider in Gijón en Oviedo. Hasta pronto Ninske